Mijn Blog

Vertel je elkaar alles?

05/12/2012 18:55:00

Ik ben voor transparantie. Ook, of misschien júist, in relaties. Maar… ik ben tevens van mening dat het meerwaarde moet hebben.
Mijn zelfverzonnen woorden: meerwaardelijke transparantie en geen-meerwaardelijke transparantie.

Als je wilt weten of het meerwaarde heeft om iets te vertellen, zul je bij jezelf de reden hiervan duidelijk moeten hebben.

Wat ik vaak hoor, is dat het respectvol is. Maar is dit altijd wel zo? Klopt deze gedachtegang, dit gevoel wel? Vraag jezelf bijvoorbeeld af of het respectvol is als je hardop uitspreekt dat je diegene die daar loopt wel een erg lekker kontje vindt hebben. Dit is een voorbeeld waarbij vrij duidelijk is dat dit niet echt altijd meerwaarde heeft. Is dit een continue proces en je hebt er last van, wordt het een ander verhaal. Dan nodig ik je uit om te gaan onderzoeken waarom dit een continue proces is en wat de reden is dat je er last van hebt.

Maar ook vreemdgaan is een behoorlijk veel voorkomende issue. Zeg je dit wel, zeg je dit niet?Uiteraard is hier geen zinnig woord over te zeggen. Niet direct althans. Ik persoonlijk vind dat je eerst zou moeten uitzoeken waarom je dit zou willen delen met je partner. “Hij/zij moet dit weten”, is redelijk afgezaagd, want hoezo? Wat levert het je op als je het vertelt?

Hiermee impliceer ik overigens niet dat je egoïstisch moet zijn. Dus ik zeg niet ‘levert het je niks op, zeg dan niks’. Ik heb geen mening. En dat meen ik. Dat mag ik ook niet hebben vanuit professioneel oogpunt, omdat ik jou niet help door te gaan zeggen wat ik ervan vind. Dit zet jouw persoonlijke proces niet op gang. Heb ik deze echter wel, zegt dit iets over mij – wat weer uitgebreid in mijn andere Blog beschreven staat – Maar dat terzijde.

Veel mensen delen iets met de ander, omdat ze het moeilijk vinden om er zelf mee rond te lopen. Als ze het delen, is het dus gedeelde smart is halve smart. Is het dan altijd vanuit de juiste, goed bedoelde en eerlijke reden voor en naar de ander verteld? Of omdat je hoopt een minder schuldgevoel te hebben zodra je het hebt verteld? Veel mensen vertellen het omdat de ander altijd aan heeft gegeven het te willen weten, wat het ook is. Maar… wil jij dit ook? Of redeneer je dan alleen vanuit de ander? Of vertel je de ander iets, om een reactie los te peuteren. De zogenaamde verborgen agenda.

Achterhaal jouw eigen reden alvorens je iets wilt vertellen, of niet. Het is tenslotte jouw leven, jouw keus. Jij zult het ermee moeten doen, wat dit ook is.

En ga dit dan doorvoelen. Desnoods iedere dag weer.

En raadpleeg vrienden, vriendinnen, familie of een goeie buur.

En realiseer je dat je iedere seconde van de dag terug kunt komen op de keus die je hebt gemaakt.

Ik irriteer me mateloos aan…. mijzelf eigenlijk..

05/10/2012 13:18:00

Iedereen heeft het denk ik wel eens. Dat je geïrriteerd raakt door iets wat iemand doet. Een eigenschap, een bepaalde kledingkeus, een manier van eten, wat dan ook.

Dit zegt eigenlijk alles over jouzelf, als de geïrriteerde. Blijkbaar zegt het gedrag van de ander jou iets. Voor jou is het hartstikke terecht dat jij je eraan irriteert, terwijl een ander zich er helemaal niet druk over zou maken.

Als voorbeeld:

Als iemand continue voor jou bepaald en het irriteert jou, is de kans aanwezig dat jij ook doet wat de ander voor jou bepaald. Jij laat als het ware toe dat diegene bepaald voor jou en daar baal je zeer waarschijnlijk van. Dit geeft de irritatie.

Ik ben ervan overtuigd dat als jij niet laat bepalen door een ander wat jij doet, dit bepalende gedrag ook uit zal doven. Het levert die ander namelijk niks op.

Neemt niet weg dat dit vervelend kan zijn.

Dit is een voorbeeld, maar dit geldt dus eigenlijk voor alles waaraan jij je irriteert.

Het overgewicht van iemand. Irriteert het overgewicht je, of representeert dit overgewicht iets voor jou? En dat kan zeer uiteenlopend zijn. Dat jij je moeder die altijd overgewicht had in je vrouw ziet.
Dat jij altijd aanleg hebt gehad voor overgewicht, maar dat je hiermee gepest bent en nu je slank bent door veel dingen te laten die je eigenlijk wel erg lekker vindt een bepaalde jaloezie hebt naar iemand die er misschien wel maling aan heeft.

Niks is verkeerd, alles is goed. Alleen het besef hebben dat het is, maakt al dat je er grip op kunt krijgen. De kunst is dus dat je gaat beseffen dat hetgeen je op een negatieve manier opvalt aan de ander, iets zegt over jouzelf.

Wat weten we nog van elkaar?

05/03/2012 13:34:00

Afspraken en regels binnen een relatie, iedereen heeft ze, alleen niet iedereen weet meer dat ze er überhaupt zijn. Dat zijn dan vaak onuitgesproken afspraken en regels. Dit kan gaan van de vuilnis buiten zetten tot het voor de kinderen zorgen.

Je leert iemand iemand kennen, je bent verliefd. Je denkt nergens anders over na dan dat je bij deze persoon wilt zijn. Het kan zijn dat in sommige gevallen diegene net iets doet, waar jij dan totaal op afknapt, maar als je echt verliefd bent, gebeurt dit niet.

Je slaapt voor het eerst bij elkaar. De volgende morgen gaat je partner naar beneden en maakt een heerlijke pot koffie. Je geniet van elkaar. De volgende keer dat je blijft slapen, zelfde verhaal. Partner gaat naar beneden en zet een heerlijke pot koffie. Als dit een aantal keer zo gebeurt, is op dat moment de stilzwijgende ‘afspraak’ dat je partner ‘s morgens een pot koffie maakt.

Nu zijn er stellen die na verloop van tijd zeggen “joh, jij hebt nu al een aantal keer een pot koffie gemaakt, nu is het mijn beurt. Blijf jij nu maar eens lekker liggen.” Dan is vanaf dat moment deze stilzwijgende afspraak uitgesproken en kan het anders gedaan worden.

En dit is nu juist wat er meestal niet gebeurt.

Mensen ontwikkelen, groeien verder, maken dingen mee, staan niet stil. Maar deze onuitgesproken afspraken ontwikkelen niet mee.
Nu is deze pot koffie een voorbeeld waar – neem ik nu even aan – niemand verder last van heeft. Maar als het zaken betreft die wat zwaarder liggen wel. Denk aan de nota’s betalen. Als je dit een keer op je schouders hebt genomen en je doet het vanaf dat moment altijd, kan dit best een bepaalde last zijn die op jouw schouders drukt. Als je dit niet deelt, blijft dit dus een last die op jouw schouders blijft drukken. Je partner weet hierdoor ook van niks, dus zal het ook niet overnemen.

Ik maak vaak mee in mijn praktijk dat er dan al snel gezegd wordt ‘ja, dat weet hij/zij wel” en als ik dan vraag “heb je dit besproken dan?” is het antwoord vaak “nee, maar we zijn al zolang getrouwd…..”
Ja en juist daarom des te meer reden om te communiceren over zaken die eigenlijk deel van het interieur zijn geworden. Als je nog niet zo lang samen bent, ben je vaak nieuwsgierig nog naar de ander. Dat ebt meestal na verloop van tijd weg, omdat je de ander wel denkt te kennen. Dit klopt vaak ook wel, alleen mensen ontwikkelen en deze stilzwijgende afspraken ontwikkelen vaak niet mee.

Praat over zaken die je dwars zitten. Zeg dingen die je niet fijn vindt, of die je fijn zou vinden.
Maak die stilzwijgende afspraken bespreekbaar. Dit geeft frisse lucht, haalt de druk weg, zorgt voor een andere kijk op elkaar en dus op je relatie.

Noodzaak vind ik dan wel om te starten bij jezelf. Wat ervaar jij als vervelend, wat heb jij nodig, wat zijn jouw wensen, enzovoorts. Dit, om het duidelijk te kunnen maken naar de ander. Je vervalt anders eerder in een klaagzang, zonder echt te weten wat je eigenlijk mist en daardoor dus ook niet te kunnen zeggen wat je wilt.

De kont tegen de krib

04/22/2012 06:05:00

Ik hoor vaak genoeg zeggen “Nou, dat doe ik dan dus écht niet he? Ik heb daar echt maling aan!” Het eerste wat ik dan meestal denk, is “Dat is aangepast gedrag.” Hoe bedoel ik dat? Okay, dat ga ik in deze blog proberen uit te leggen.

Je hebt dus ergens maling aan, zeg je. Dan is mijn vraag waar je precies maling aan hebt en wat is de reden dat je er maling aan hebt?

Meestal is dit maling hebben aan een bepaalde regel of afspraak van iemand. En meestal is dit iemand die jou iets oplegt. Als je dan recalcitrant gedrag vertoont, heeft dit nog steeds te maken met de regel die jou is opgelegd. Je probeert er alleen tegenin te gaan. Maar omdat je dit blijkbaar toch moeilijk of lastig vindt, ga je rebelleren. Dat is vanuit een aangepast gedrag, al lijkt dit wellicht niet zo. Het is aangepast gedrag, want zou je er écht maling aan hebben, zou je er niet zo de nadruk op hoeven te leggen. Mijn vraag zou zijn “Wie probeer je te overtuigen dat je er maling aan hebt? Dat je echt wel doet wat jij graag zou willen doen? Dat je niet van plan bent je aan die regel te houden?”

En juist in die overtuiging zit het aangepaste. Je wilt je daden en woorden kracht bij zetten, vanuit je aangepaste gedrag, omdat je normaal gesproken zeker wel aan die afspraak of regel houdt. Je wilt dit alleen niet meer, je bent het zat en dan gooi je je kont tegen de krib.

Bovenstaand voorbeeld is op zich een bewust gedrag. Niet dat je er bewust van bent waarom je dit doet, maar je weet dat je tegen bepaalde regels aan schopt.

Maar dit tegen regels aanschoppen gebeurt ook onbewust.

Voorbeeld:

Als een kind weigert om te eten, heeft dit vaak te maken met het feit dat ouders juist heel graag willen dat het kind goed eet en er de nadruk ook op leggen. Iedere avond weer en steeds meer. Gevolg kan zijn dat dit kind dus juist steeds minder of helemaal niet gaat eten. Dit niet willen eten heeft dan met de regel van de ouders te maken, die graag willen dat dit kind eet en vanuit dit graag willen, het ook opleggen. Aan tafel draait het daar eigenlijk alleen maar om (even ervan uitgaande dat het kind in dit voorbeeld verder een gezond kind is, anders kan er uiteraard iets anders aan de hand zijn) en bepaalt de hele sfeer.

Blijven ouders hier desondanks toch op hameren, dan is de kans aanwezig dat dit kind later in een volwassen leven een eetprobleem ontwikkelt. Bijvoorbeeld te veel eten, waardoor overgewicht. Onbewust kan dit te veel eten ook recalcitrant gedrag zijn. “zie je wel dat continue eten niet goed is, nu heb ik overgewicht!”

Wat ik nu met deze blog proberen te zeggen is, dat zodra jij jezelf bewust wordt van het gedrag wat je vertoont, je dit een hele andere lading zou kunnen geven. Dat dit zogenaamde maling ergens aan hebben, of je kont tegen de krib gooien ergens anders vandaan komt, dan puur alleen de regel of afspraak waar je in het nu mee te maken hebt. Dat dit recalcitrante gedrag dus een reden heeft.
En dit probeer ik uit te leggen, omdat negen van de tien keer je er zelf ook last van hebt, als je continue tegen bepaalde regels aan schopt. Je wordt bijvoorbeeld ontslagen, of je hebt iedere avond ruzie met je partner, of je gaat voortdurend de strijd aan met wie dan ook. Dit vermoeit jou en je omgeving en daar wordt je niet blij van.

Onderzoek dit gedrag en ontdek wat de onderliggende laag is en pak die aan, in plaats van je te verzetten.

Spiegeltje, spiegeltje, aan de wand…

04/16/2012 11:45:00

Iedere emotie die je hebt, zegt over het algemeen iets over jezelf.

Hoe jij tegen de dingen aan kijkt, hoe jij de dingen ervaart, waar jij waarde aan hecht, wat jij belangrijk of juist onbelangrijk vindt.

Tevens zegt het iets over hoe jij zelf in je vel zit. Zo zal een grap de ene keer anders op je overkomen dan een andere keer, al naar gelang hoe jij je op dat moment voelt, afhankelijk van bepaalde gebeurtenissen.

Als ik naar mezelf kijk, kan ik soms bepaalde grapjes goed hebben en een volgende keer kan ik er dus niet om lachen en vind ik het misschien zelfs irritant.
Dit kan om de inhoud van de grap gaan, maar ook op welk moment zo’n grap wordt gemaakt. Bijvoorbeeld: ben ik in de zomer in de tuin bezig en ik heb het warm, ik heb mijn oude kloffie aan en mijn haar zit in de war, zal ik het best lekker en leuk vinden om ineens spontaan door mijn zoontje nat gespoten te worden met de waterslang. Maar als hij me een paar uur later weer natspuit, omdat dit eerder op de dag ook zo leuk gevonden werd, kan het zo zijn dat ik er helemaal niet meer om kan lachen. Dit misschien wel omdat ik me net heb gedoucht, mezelf heb opgemaakt, mijn haren netjes en klaar heb, om naar een verjaardag te gaan. Als ik dan boos op hem wordt, zegt dit eigenlijk alles over mij.

Dit is een simpel voorbeeld, maar zo zijn er tal van voorbeelden te noemen die complexer zijn en waarvan je niet in de gaten hebt dat het dus eigenlijk iets over jezelf zegt.

Zo krijg ik mensen in mijn praktijk waarvan de partner is vreemd gegaan. Hoe irrationeel het voor sommigen ook mag klinken, ik zal altijd vragen wat dit met diegene doet qua gevoel. En als zij antwoorden dat ze zijn gekwetst, vraag ik wat de reden hiervan is. Of waarom ze boos zijn.

De reden waarom ik dit doe, is omdat ik naar de kern van de cliënt zelf wil gaan. Wat zegt de emotie, welke emotie dan ook, over die persoon?

Ik doe dit altijd, omdat dit binnen het kader van je eigen kunnen ligt. De emotie of de daad van de ander niet. Dit vreemdgaan van de ander zegt namelijk alles over die ander en niks over jouzelf. Dat je dit niet leuk vind, dat dit je verdrietig of boos maakt, dat zegt iets over jou. Dat is ook iets waarmee je iets kunt. Daar heb je zeggenschap over, dat is jouw eigen verantwoordelijkheid.

Wat ik vaak adviseer is de ander even te parkeren en de focus op jouzelf te gaan leggen. Wat maakt dat je de dingen doet die je doet, dat je reageert zoals je reageert, dat je iets vindt zoals jij het vindt. Er is geen goed of slecht, er zijn geen fouten. Dingen zijn zoals ze zijn. Door ernaar te (durven) kijken, projecteer je het niet op een ander, maar alleen op jezelf. Zo kom je achter bepaalde dieptegangen in jezelf.

Dit neemt niet weg dat je boos kan en mag zijn, of verdrietig, of blij. Juist wel. Dit zijn basale emoties die erbij horen. Dit maakt je mens!
Maar je kunt pas voelen welke emoties bij jou horen, als je dus goed in je eigen spiegel kijkt en weet wie diegene is die je ziet.

Leunen op destructief recht en de relatie tot relatieproblemen hierin

04/06/2012 14:11:00

Destructief gerechtigde aanspraak ontstaat wanneer:

jou iets overkomt wat je onrechtvaardig lijkt, denk aan het overlijden van een dierbare
jou iets niet wordt gegeven waar je redelijkerwijs recht op hebt, denk aan de aandacht die een kind verdiend van zijn ouder(s)
jou werd ontnomen om te kunnen geven, denk aan iemand troosten en dit wordt in de wind geslagen; je juist veel hebt gegeven, zonder dat dit gezien of erkend werd.

Uiteraard gelden bovenstaande voorbeelden alleen als dit een continu proces is en niet als dit eens een keer voorkomt.

Kort door de bocht houdt dit in dat er recht blijft bestaan om te ontvangen wat niet is gegeven of wat je is ontnomen.

Okay, ik zal het proberen uit te leggen. Stel, je bent een kind van een vader die is overleden toen jij nog heel jong was en een moeder die daarna alleen was met jou en je andere broers en zussen. Omdat de kans aanwezig is dat zij hierdoor de druk van het alleenstaande ouder, na het verlies van haar man niet aankan, zondert ze zich af, of gaat aan de alcohol, of is bijna nooit thuis, of wat dan ook.

Jij als kind probeert op vele manieren het leed van je moeder te verlichten. Dit is iets wat kinderen doen vanuit de drang om te willen geven. Ze doen het alleen op hun kinderlijke manier en dit wordt amper of helemaal niet opgemerkt. Sterker, het wordt als irritant gezien.
Als kind geef je dan wel, alleen het wordt niet gezien als geven.

Je hebt als kind sowieso recht op aandacht en erkenning van je moeder, zonder dat je er iets voor hoeft te doen. Dus in dit voorbeeld gaat het tevens om iets niet ontvangen waar je als kind redelijkerwijs recht op hebt gehad.

In dit voorbeeld is het zelfs zo, dat jou iets overkomt wat onrechtvaardig voelt, namelijk het overlijden van je vader toen jij nog maar heel klein was. Hier kan (als het goed is) niemand iets aan doen, maar het is je wel overkomen.

Als je in je volwassenheid bent gekomen en je hebt nog steeds de erkenning niet gekregen, kun je gaan leunen op destructief recht.

Om je moeder of je vader te beschermen vanuit jouw loyaliteit, wordt het onrecht onschuldige derden aangerekend. Je ‘moet’ als het ware ergens je verhaal halen. Dan leun je op destructief recht. Dit leunen op destructief recht verhindert je dan om in te zien welk onrecht jij de ander aandoet.
Hierdoor ontstaan vaak relatieproblemen, omdat je (onschuldige) partner dit gemis niet kan opvullen. Hierdoor blijf je in conflicten terecht komen, omdat je dus blijft leunen op dit destructief recht.

Door middel van professionele hulp kan ervoor gezorgd worden dat je niet langer gaat leunen op het destructief recht, omdat je de link dan kunt leggen naar je gedrag en wat je is aangedaan in het verleden. Het zal alleen niet verminderen noch verdwijnen.

50% van de één, 50% van de ander…

03/23/2012 09:00:00

In mijn vorige blog schreef ik over de horizontale loyaliteit. Dit keer wil ik meer uitweiden over de verticale loyaliteit en welke problemen hieruit voort kunnen vloeien.

Ouders en kinderen zijn verweven door de verticale loyaliteit. Deze is asymmetrisch: het kind is in de eerste instantie gerechtigd meer te ontvangen dan te geven in de balans van geven en ontvangen. En de ouder heeft meer verantwoordelijkheid voor het kind dan andersom. Een verticale loyaliteit is te ontkennen, maar niet verbreekbaar. Het is geen norm of gebod, maar een feit.

Door het feit dat een kind het leven van zijn ouders krijgt, ontstaat er tussen hen een onomkeerbare band van wederzijdse rechten en verplichtingen, verdiensten en schulden. Of het kind deze band wil of niet, of deze als positief of negatief wordt ervaren, hij bestaat. Deze loyaliteit is dus een zijnsgegeven en niet alleen een gevoel.

Dit komt vaak pas echt naar boven of in het gedrang op momenten dat er iets aan de hand is. Denk aan bijvoorbeeld een echtscheiding. Er zal bij een jong kind toch gekozen moeten worden bij wie het kind zal gaan wonen. Dat kan een kind eigenlijk zelf nog niet. Het zal soms meer op één lijn liggen met bijvoorbeeld vader, maar dat houdt niet in dat de band met moeder er niet is.

Ouders die ruzie hebben zijn vaak geneigd om tegen het kind negatieve uitingen te doen jegens elkaar. Wat ze niet beseffen op die momenten, is dat ze dan aan de loyaliteit van het kind komen. Het kind bestaat immers voor 50% uit de vader en 50% uit de moeder.

Als het regelmatig gebeurd dat een kind dus wel negativiteit hoort over één van de ouders, komt een kind in een loyaliteitsconflict. Hierbij gaat het om een keuze te maken tussen twee afzonderlijke mensen, in dit geval de vader of de moeder.

In het ergste geval kan dit uitmonden in een gespleten loyaliteit. Het kind moet dan als het ware partij kiezen voor één van de ouders. En dit, terwijl het kind van nature wil geven en ontvangen van en aan beide ouders. Soms voelt dit voor een kind echt letterlijk alsof het in tweeën wordt getrokken. Als het voor de één kiest, doet het gevoelsmatig de ander tegelijkertijd tekort.
Om te overleven, voor kinderen soms echt een letterlijk gevoel, zullen sommige kinderen ervoor kiezen de één helemaal los te laten en te denken in termen als ‘vader is goed, moeder is slecht.’ En vervolgens niks meer met moeder te maken willen hebben (of andersom).

Omdat de loyaliteit er nog steeds is, omdat deze dus niet te verbreken is, ontstaat er hierdoor een onzichtbare loyaliteit. Dit ontstaat als een kind niet openlijk loyaal kan zijn en de loyaliteit dus gaat ontkennen. Dit brengt onvrijheid mee en dit kan weer zorgen voor destructief recht. (waar ik het graag de volgende keer over zou willen hebben, als aansluiting op deze blog)

Dus, moraal van dit verhaal: laat een kind niet kiezen tussen jou of je partner. Dit kan en mag niet. Het kind komt in moeilijkheden, zo niet nu, dan wel in de toekomst. Uit je negativiteit voor je partner niet aan je kind(eren), maar bel een vriend(in) of iemand anders. Realiseer je dat je kind uit zowel jou, maar zeker ook uit je partner bestaat. Als 50% van je partner niet goed is, vertaald het kind het of er ook 50% aan hem niet goed is. (ook hierover een andere keer een blog over bestaansrecht)

Blinde vlek, hoezo blinde vlek?

03/19/2012 22:18:00

Als therapeut vind ik dat je zelf eens in de zoveel tijd op consult moet. Zij het in de vorm van supervisie, zij het in de intervisie. Is er iets mis met me dan? Nee, maar mijns inziens heeft men altijd 'last' van bepaalde blinde vlekken. Zéker als counselor, therapeut, psycholoog en al dit soort beroepen.

Je maakt wat mee immers en dit laat je, als het goed is, niet koud. Laat het je wel koud, des te meer reden om 's een bezoekje langs één van je con collega's te gaan doen!

Laatst sprak ik een zogenaamde collega, omdat ik supervisie wilde hebben. Dit sowieso voor de beroepsvereniging, maar tevens wegens bovenstaand verhaal.

Ik was even aan het babbelen met deze beste collega en op een gegeven moment zij hij “ach, ik ben al helemaal gepokt en gemazeld, ik heb dit allemaal niet meer nodig, ik weet het allemaal wel”.

Blinde vlek? Hoezo, blinde vlek?

Niet alleen is deze collega arrogant, wat hem niet siert als therapeut, maar het is ook nog eens een misser eerste klas als je er op die manier over denkt.

Hoezo gepokt en gemazeld? En dan nog?

Als er fouten worden gemaakt door mijn mede mens-helpende-beroepsbeoefenaars, dan is dit er wel één van. Dit kan en mag niet, aldus mijzelf!

Ik ben zeer van mening dat júist in deze professie je het je niet kunt permitteren te denken dat je alles wel hebt meegemaakt en hebt gezien en gehoord. Wat als er iemand op consult komt, die een klacht/probleem heeft die jij als gepokt en gemazeld therapeut nog niet eerder hebt gekregen? Hoe voelt die cliënt zich dan? Kun je dan nog transparant zijn, als je dit in de eerste instantie niet eens naar jezelf kunt zijn? Je bent nooit te oud om te leren!

Lieve collega's, wie de schoen past, trekken hem alsjeblieft aan!

Relatieproblemen door loyaliteit

03/14/2012 10:04:00

Loyaliteit, oftewel: trouw zijn aan.
Je hebt horizontale relaties : dat zijn de verkozen relaties. Denk aan vrienden, je echtgenoot/echtgenote, je collega. En je hebt de verticale relaties; dit zijn diegene die jou het leven hebben geschonken. Dus je ouders. De existentiële band tussen ouder en kind is onverbreekbaar. Hij is te ontkennen, maar niet te verbreken. Hoe graag iemand dit ook vaak zal willen.

Relatieproblemen valt dus in de categorie van de horizontale loyaliteit en daar wil ik het dit keer over hebben.

Ik merk namelijk vaak in mijn praktijk, dat stellen ook erg loyaal zijn aan elkaar. Mijn voorkeur gaat om deze reden dan ook uit naar individuele relatietherapie.
Ik zal proberen uit te leggen wat de reden hiervan is.

Als stellen samen komen met problemen, welke dan ook, willen ze elkaar vaak toch sparen in hetgeen ze vertellen. Zelfs diegene die al ruziënd in de praktijk zitten. Dit gebeurd dus op verschillende manieren:

al ruzie makend

al half kroelend

elkaar voortdurend aankijkend en handen vasthoudend

In alle gevallen blijft de diepgang op de oppervlakte. Dit, omdat er afleiding is. En die afleiding fungeert ergens voor. Namelijk : een bepaalde afbakening. En deze afbakening zorgt dus voor oppervlakkigheid. Want als die afbakening weg is, dan ga je eerder de diepte in. En de diepte is voor de meeste eng, vandaar dat dit afgebakend wordt.

Deze afbakening zegt ook iets, zo niet alles, over de persoon zelf. Want als je aangeeft wat je mist of wat je zou willen, moet je zelf ook met de billen bloot. Dat is transparant zijn en dit vergt eigen kennis en zelfinzicht.

Zodra cliënten als individuen en niet als een koppel in mijn praktijk komen voor problemen die zij ervaren binnen hun relatie, zijn ze veel eerder geneigd om opener te praten, zonder te hoeven denken dat ze ander misschien kunnen kwetsen of moeten pleasen.
In het begin is de loyaliteit er altijd nog wel, maar na verloop van tijd raakt deze steeds meer op de achtergrond.

Mijn advies is dan ook altijd om juist wel de dialoog aan te gaan met elkaar, om zo tot een diepgang te komen, als je problemen opgelost wilt krijgen. En dit met, of zonder elkaar.

Pieken en dalen

03/11/2012 14:08:00

Ik merk dat mensen snel geneigd zijn om te denken dat als ze een dal hebben, dat ze depressief zijn, maar zodra ze een piek hebben, bijna richting euforisch worden. En dat, terwijl pieken en dalen er ook bij horen. Het betekent dat je voelt, dat je leeft en dat je mens bent. Wees ook mens, of beter: durf mens te zijn!

Maar dat is het hem nou vaak. Durf je mens te zijn? Durf je fouten te maken? Durf je te vallen om vervolgens weer op te staan? Hoe vaak laat jij je niet beïnvloeden door wat een ander van je denkt. Of eigenlijk: Is het werkelijk zo dat de ander zo over je denkt? Weet je dit, heb je dit nagevraagd of is het iets wat jij denkt dat een ander van je denkt of zou kunnen denken? Durf je dit wel na te gaan bij de ander.

Vaak is het een weerspiegeling over hoe jij over jezelf denkt en wat jij van jezelf vindt. Het is best een makkelijke schuilplaats om je je zogenaamd zorgen te maken over wat een ander van je denkt en vindt. Het is veel lastiger om bij jezelf na te gaan wat de kern nu werkelijk is. Dit, omdat het een zoektocht in jezelf zal zijn, omdat bepaalde gevoelens niet zomaar komen aanwaaien. Toch is het haast noodzaak om dit wel te doen.

Dat je gevoelsmatig in een dal getrokken wordt, terwijl je net op een piek zat, kan een comfortzone zijn. De comfortzone refereert niet naar de rozengeur en maneschijn, maar het doelt op het feit dat jij je er comfortabel bij voelt. Als je gewend bent om je rot te voelen, zal een piek in je emotie eng aanvoelen. Zonder dat je er erg in hebt, zul je als het ware gaan zoeken naar redenen waar jij je meer in thuis voelt: je rot voelen. Dan is het dus makkelijk om te gaan denken wat een ander kan denken van je. Zeker weten doe je het namelijk nooit.

Kijk naar en in jezelf en wat zie je? En iedere keer dat je denkt of zegt “dat weet ik niet”, neem daar dan geen genoegen mee, maar ga verder graven. Durf te vragen bij de ander wat die van je vindt. Ga verifiëren of het klopt over hetgeen jij denkt dat die ander over jou denkt. En luister naar hetgeen de ander antwoordt en ontvang dit. Ook als het klopt wat jij al vermoedde. Ga niet stil staan bij alleen je angst, maar leer ervan. Wees mens en leef.