 Wat vaak als moeilijkst wordt ervaren, is het dialoog aangaan met 'het
spook uit het verleden'. Dit kan iedereen en van alles zijn, dus ook
iemands ouders.
Ik noem het 'spook', omdat het als iets engs gezien wordt. Dus juist
ouders behoren vaak tot die 'enge' categorie, wegens de loyaliteit die
men heeft jegens hen, Ook wordt er vaak als reden opgegeven' ik kan ze
toch niet meer veranderen', dus zien ze het als nutteloos. Vaak is dit
overigens een drogreden om de dialoog niet aan te hoeven gaan.
Wat maakt het zo moeilijk voor mensen om dit dialoog aan te gaan? Waar is men zo bang voor?
Vaak is de reden dat mensen vaak zichzelf identificeren met diegene die
zo'n impact op ze heeft. Dit zijn dan ook om die reden vaak ouders, maar
ook zussen en broers (vaak ouder), opa's en oma's. Meestal de
bloedlijn, maar soms ook leraren/leraressen. Eigenlijk diegene die iets
te maken hebben met de opvoeding, tot de 'making' van de persoon.
Vaak wordt de lat hoog gelegd, of is dit als hoog ervaren. Vaak is het
ook altijd met alle goeie bedoelingen waardoor het bemoeilijkt wordt om
er iets van te zeggen.
Maar ook dikwijls komt het voor dat deze mensen onder de duim gehouden,
wegens onmacht. Of zijn ze geslagen of seksueel misbruikt.
De dialoog aangaan is toch vaak nodig voor herstel.
Dit wegens verschillende redenen, namelijk o.a.:
Iemand heeft de moed bij elkaar geraapt om achter zichzelf te gaan staan.
Dit houdt daardoor mede in dat iemand dus duidelijkheid heeft gekregen in wie en wat hij is en hiervoor uit durft te komen.
Er kan begrip over en weer komen, doordat er aan elkaar verteld kan worden hoe dingen beleefd en ervaren zijn.
Er kan ontschuldiging (niet te verwarren met verontschuldiging!) komen,
wat ruimte geeft, omdat het daardoor niet meer zo persoonlijk aanvoelt.
Er kan vergiffenis komen, wat iemand ten alle tijden voor zichzelf en niet voor de ander doet.
Het hoeft niet perse direct, face-to-face gedaan te worden, echter raad
ik dit wel altijd aan als de persoon in kwestie nog in leven is. Vaak
hikken mensen er zo tegenop, en dit, terwijl het vaak juist als iets
fijns wordt ervaren, ook door de 'tegenpartij'.
Maar, voordat iemand er aan toe is om dit te kunnen doen, gaan wel vaak
wat sessies aan vooraf. Dit, omdat het altijd wel nodig is om eerst te
weten wat de kern van de hulpvraag nu werkelijk is. De cliënt moet eerst
zeker zijn van wat hij wilt en ook zeker wat hij niet meer zou willen.
Waar de knelpunten zitten, wat wringt. Kortom: helderheid.
Pas dan is het dialoog echt zinvol.
|
 |
|||||||
 
|
|
 |
|||||
    |
|||||||
