Eigenlijk is het simpel op te lossen. Vraag, als je denkt dat iemand niet heeft begrepen wat je bedoeld, of diegene heeft begrepen wat je hebt gezegd. Dan hoeft iemand het nog niet met je eens te zijn, maar je weet wel dat hetgeen je hebt gezegd, goed is ontvangen.

Wat ik me afvraag als je ‘ja, maar…’ zegt; heb je dan echt begrepen wat er gezegd is door de ander? En met begrijpen bedoel ik niet dat je het ermee eens hoeft te zijn.
Wat me direct het volgende doet afvragen voor degene die het als een tenietdoening ziet; vind je dat iedereen het met je eens zou moeten zijn?

Vaak zit een onenigheid of ruzie in de strijd tot het winnen van een discussie. Een punt maken en de ander hierin mee proberen te nemen. Dan ga je ook zinnen als ‘ja, maar’ gebruiken. Maar tevens zinnen als ‘ja, maar..’ opvatten als een tenietdoening. Eigenlijk wil je niet dat mensen het niet met je eens zijn en visa versa.

Wat zit daar dan weer achter? Wat is de reden dat je zo graag gelijk wilt hebben, waarom vindt je het zo belangrijk dat iemand ook jouw mening deelt? Wat maakt dat als iemand een normale doorsnee zin als ‘ja, maar..’ zegt, je dit als een tenietdoening opvat? Waarom voel je je aangevallen? Ik denk dat een groot deel te maken heeft met in hoeverre je als mens serieus genomen voelt. Door wie, is dan wat ik me direct weer afvraag?  En dan nog verder: neem jij jezelf wel serieus?

Dit is wat kort door de bocht, alleen ben ik echt van mening dat de mate waarin jij jezelf serieus neemt veel, heel veel, verteld over de mate dat je vindt dat anderen je serieus (moeten) nemen. En dat zegt weer heel veel in hoeverre je het accepteert als iemand het niet met je eens is. Of als je zelfs denkt dat iemand het niet met je eens is.

Iemand anders heeft namelijk het recht om een eigen mening te hebben, net als jij. Het zinnetje ‘ja, maar…’ kan zoveel weerstand opwekken. Dit heeft alles te maken met zowel de zender als de ontvanger. Hoe wordt de ‘ja, maar..’ bedoeld en hoe wordt deze geïnterpreteerd?

Bij twijfel: vraag het bij de ander na.