 Ken je ze? Feestjes waar van die pijnlijke stiltes
vallen. Je zit in een kring, al akelig genoeg eigenlijk, en dan zegt er
ineens niemand meer wat.. Wat doe jij? Ben
jij degene die wat om zich een gaat zitten kijken, oogcontact
vermijdend, vrezend dat jij het volgende gespreksonderwerp bent?Of voel je jezelf wel op je gemak onder welke situatie dan ook? Of ben jij juist de gangmaker, de entertainer, op dit soort momenten? Ik behoor(de) tot de laatste categorie.. Ik kan niet zo goed tegen
stiltes. Ik heb nogal humor, al zeg ik het zelf, dus die gooi ik in de
strijd op ongemakkelijke momenten als deze. Vaak valt dit zeer goed in
de smaak, want ik ben namelijk degene die
de stilte verbreekt, dus iedereen kan opgelucht adem halen. Maar goed,
de stiltes zijn over het algemeen niet tegen te gaan, dus voor ik het
weet, ben ik bekaf van het op gang houden van ‘de gezelligheid’. Tegenwoordig doe ik dit niet meer. Op een bepaald moment heb ik
ervoor gekozen mezelf niet meer zo in de kijker te zetten tijdens dit
soort ongemakkelijke momenten. Ik wilde de verantwoordelijkheid niet
meer. Ik ben eens gaan voelen wat nou de reden eigenlijk is achter de
gedrag van mij. En dit kon ik het beste doen op dit soort
stiltemomenten. Griebels, wat was dat even eng!! En waarom? Ik kwam
mezelf ineens tegen! Ik legde mijn hand op mijn buik, voeten op de
grond, lekker geaard en voelen maar. Nou, daar kwam een lading controle
bovendrijven. Want zodra ik de grappenmaker van het feestje ben op de
momenten dat er stiltes vallen, kan op dat moment niemand een vraag aan
mij stellen. Dus ook nog eens onzekerheid keek om het hoekje. Controle
over de onzekerheid dus eigenlijk. Dus ik zit niet anders in elkaar dan diegene die om zich heen gaat zitten kijken om zo geen contact te maken, ik ga er alleen anders mee om. Wat doe ik tegenwoordig? Soms niet anders dan mijn oude gedrag voortzetten, dus de clown van de avond zijn.
Maar ook zeker vaak genoeg ga ik om me heen zitten kijken en dan wel
contact makend met mijn omgeving. Wat voel ik tegenwoordig als ik dit
doe? Dat het zeer ok is om je onzeker te voelen, dat dit er gewoon mag
zijn. Ben ik dan minder onzeker? Nee, maar ik accepteer dit, geef het
bestaansrecht en dan is het lang zo eng niet meer. |
 |
|||||||
 
|
|
 |
|||||
    |
|||||||
