Als je veroordeeld, zegt dit altijd iets over jezelf als veroordeler.
Je hebt een mening, een idee, een smaak.. Dat mag en kan
uiteraard altijd en is niks mis mee. Alleen een ander heeft dit net zo
goed. Als je dit veroordeeld, zegt dit altijd dus iets over jou als
veroordeler.
Je constateert iets (bijvoorbeeld ‘dat meisje heeft rood haar’).
Zodra je er een mening, smaak of idee over hebt (bijvoorbeeld ‘ik vind
rood haar niet mooi’), is dat een oordeel.
Iedereen heeft een oordeel. Dit is ook helemaal prima. En al zou het
niet prima zijn, je kunt er niks aan doen, je houdt ergens van of niet.
Maar, zodra je een goed of fout aan deze smaak, mening of idee gaat
hangen, is dit een véroordeel. Je veroordeelt iets of iemand naar jouw
maatstaven. (bijvoorbeeld ‘rood haar is lelijk, ze moet het verven’)
De meeste mensen zijn geneigd om achter een eigen mening, smaak of
idee het woord ‘natuurlijk’ te plakken. Alsof het algemeen is. Dat is
een mening kracht bij zetten, want zo natuurlijk is een mening, smaak of
idee van een individu niet. Dit is natuurlijk voor jou als persoon,
maar niet per definitie voor mij of je buurman of collega.
Het is wel jammer, vind ik, want het kan een heleboel mensen onzeker
maken. Zeker als iemand dominant is, dan kan er best een stempel gedrukt
worden op wat diegene vindt. Probeer dan altijd te onthouden dat dit
iets over deze (dominante) persoon zegt en niks over jouzelf. Dus,
bijvoorbeeld, je hoeft echt je rode haar niet te verven als iemand zegt
dat dit niet mooi is.
Mijn oma zei vroeger “als je naar een ander wijst, wijzen er altijd
drie vingers naar jezelf terug”. En het klopt. Probeer maar eens te
wijzen, zonder dat er drie vingers terug wijzen naar jezelf. Dat lukt je
niet.