Mijn Blog
Info nu! - Bedrijfsboodschap
RSS

Recente posts

Vertel je elkaar alles?
Ik irriteer me mateloos aan…. mijzelf eigenlijk..
Wat weten we nog van elkaar?
De kont tegen de krib
Spiegeltje, spiegeltje, aan de wand…

Categorieën

Blog
Mogelijk gemaakt door

Mijn Blog

Vertel je elkaar alles?

Ik ben voor transparantie. Ook, of misschien júist, in relaties. Maar… ik ben tevens van mening dat het meerwaarde moet hebben.
Mijn zelfverzonnen woorden: meerwaardelijke transparantie en geen-meerwaardelijke transparantie.
Als je wilt weten of het meerwaarde heeft om iets te vertellen, zul je bij jezelf de reden hiervan duidelijk moeten hebben.
Wat ik vaak hoor, is dat het respectvol is. Maar is dit altijd wel zo? Klopt deze gedachtegang, dit gevoel wel? Vraag jezelf bijvoorbeeld af of het respectvol is als je hardop uitspreekt dat je diegene die daar loopt wel een erg lekker kontje vindt hebben.

Ik irriteer me mateloos aan…. mijzelf eigenlijk..

Iedereen heeft het denk ik wel eens. Dat je geïrriteerd raakt door iets wat iemand doet. Een eigenschap, een bepaalde kledingkeus, een manier van eten, wat dan ook.
Dit zegt eigenlijk alles over jouzelf, als de geïrriteerde. Blijkbaar zegt het gedrag van de ander jou iets. Voor jou is het hartstikke terecht dat jij je eraan irriteert, terwijl een ander zich er helemaal niet druk over zou maken.
Als voorbeeld:
Als iemand continue voor jou bepaald en het irriteert jou, is de kans aanwezig dat jij ook doet wat de ander voor jou bepaald.

Wat weten we nog van elkaar?

Afspraken en regels binnen een relatie, iedereen heeft ze, alleen niet iedereen weet meer dat ze er überhaupt zijn. Dat zijn dan vaak onuitgesproken afspraken en regels. Dit kan gaan van de vuilnis buiten zetten tot het voor de kinderen zorgen.
Je leert iemand iemand kennen, je bent verliefd. Je denkt nergens anders over na dan dat je bij deze persoon wilt zijn. Het kan zijn dat in sommige gevallen diegene net iets doet, waar jij dan totaal op afknapt, maar als je echt verliefd bent, gebeurt dit niet.

De kont tegen de krib

Ik hoor vaak genoeg zeggen “Nou, dat doe ik dan dus écht niet he? Ik heb daar echt maling aan!” Het eerste wat ik dan meestal denk, is “Dat is aangepast gedrag.” Hoe bedoel ik dat? Okay, dat ga ik in deze blog proberen uit te leggen.
Je hebt dus ergens maling aan, zeg je. Dan is mijn vraag waar je precies maling aan hebt en wat is de reden dat je er maling aan hebt?
Meestal is dit maling hebben aan een bepaalde regel of afspraak van iemand. En meestal is dit iemand die jou iets oplegt. Als je dan recalcitrant gedrag vertoont, heeft dit nog steeds te maken met de regel die jou is opgelegd.

Spiegeltje, spiegeltje, aan de wand…

Iedere emotie die je hebt, zegt over het algemeen iets over jezelf.
Hoe jij tegen de dingen aan kijkt, hoe jij de dingen ervaart, waar jij waarde aan hecht, wat jij belangrijk of juist onbelangrijk vindt.
Tevens zegt het iets over hoe jij zelf in je vel zit. Zo zal een grap de ene keer anders op je overkomen dan een andere keer, al naar gelang hoe jij je op dat moment voelt, afhankelijk van bepaalde gebeurtenissen.

Als ik naar mezelf kijk, kan ik soms bepaalde grapjes goed hebben en een volgende keer kan ik er dus niet om lachen en vind ik het misschien zelfs irritant.

Leunen op destructief recht en de relatie tot relatieproblemen hierin

Destructief gerechtigde aanspraak ontstaat wanneer:
  • jou iets overkomt wat je onrechtvaardig lijkt, denk aan het overlijden van een dierbare
  • jou iets niet wordt gegeven waar je redelijkerwijs recht op hebt, denk aan de aandacht die een kind verdiend van zijn ouder(s)
  • jou werd ontnomen om te kunnen geven, denk aan iemand troosten en dit wordt in de wind geslagen;je juist veel hebt gegeven, zonder dat dit gezien of erkend werd.
Uiteraard gelden bovenstaande voorbeelden alleen als dit een continu proces is en niet als dit eens een keer voorkomt.

50% van de één, 50% van de ander…

In mijn vorige blog schreef ik over de horizontale loyaliteit. Dit keer wil ik meer uitweiden over de verticale loyaliteit en welke problemen hieruit voort kunnen vloeien.
Ouders en kinderen zijn verweven door de verticale loyaliteit. Deze is asymmetrisch: het kind is in de eerste instantie gerechtigd meer te ontvangen dan te geven in de balans van geven en ontvangen. En de ouder heeft meer verantwoordelijkheid voor het kind dan andersom. Een verticale loyaliteit is te ontkennen, maar niet verbreekbaar.

Blinde vlek, hoezo blinde vlek?


Als therapeut vind ik dat je zelf eens in de zoveel tijd op consult moet. Zij het in de vorm van supervisie, zij het in de intervisie. Is er iets mis met me dan? Nee, maar mijns inziens heeft men altijd 'last' van bepaalde blinde vlekken. Zéker als counselor, therapeut, psycholoog en al dit soort beroepen.
Je maakt wat mee immers en dit laat je, als het goed is, niet koud. Laat het je wel koud, des te meer reden om 's een bezoekje langs één van je con collega's te gaan doen!

Relatieproblemen door loyaliteit

Loyaliteit, oftewel: trouw zijn aan.
Je hebt horizontale relaties : dat zijn de verkozen relaties. Denk aan vrienden, je echtgenoot/echtgenote, je collega.
En je hebt de verticale relaties; dit zijn diegene die jou het leven hebben geschonken. Dus je ouders. De existentiële band tussen ouder en kind is onverbreekbaar. Hij is te ontkennen, maar niet te verbreken. Hoe graag iemand dit ook vaak zal willen.
Relatieproblemen valt dus in de categorie van de horizontale loyaliteit en daar wil ik het dit keer over hebben.

Pieken en dalen

Ik merk dat mensen snel geneigd zijn om te denken dat als ze een dal hebben, dat ze depressief zijn, maar zodra ze een piek hebben, bijna richting euforisch worden. En dat, terwijl pieken en dalen er ook bij horen. Het betekent dat je voelt, dat je leeft en dat je mens bent. Wees ook mens, of beter: durf mens te zijn!
Maar dat is het hem nou vaak. Durf je mens te zijn? Durf je fouten te maken? Durf je te vallen om vervolgens weer op te staan? Hoe vaak laat jij je niet beïnvloeden door wat een ander van je denkt.